Belgische wetgeving

Wat zegt de Belgische wetgeving?

Wat betreft de strijd tegen kinderpornografie op internet zijn in België artikel 380ter en 383bis van het Strafwetboek van kracht.

Sinds 1995 bevat de strafwetgeving een apart artikel dat ‘kinderpornografie’ strafbaar stelt. Meer bepaald wordt het verwerven, het welbewust toegang verschaffen, het bezitten en het verspreiden van beelden van seksueel misbruik van kinderen strafbaar gesteld.  

Wat is strafbaar volgens de Belgische strafwetgeving?

Het verwerven, het welbewust toegang verschaffen, het bezitten en het verspreiden  van beelden van seksueel misbruik van kinderen is strafbaar overeenkomstig artikel 383bis van he Strafwetboek. Het is belangrijk op te merken dat de feitelijke betrokkenheid van een minderjarige van geen enkel belang is. Ook indien de beelden enkel minderjarigheid suggereren kan er sprake zijn van kinderpornografie, evenals als bij tekeningen of computergegenereerde afbeeldingen.

In het artikel 383bis Sw worden enkel ‘visuele’ voorstellingen beoogd. Liederen of teksten met een kinderpornografisch karakter vallen niet onder toepassing van dit artikel; ze kunnen evenwel getoetst worden aan artikel 383 Sw. Dit artikel, dat openbare zedenschennis bestraft, heeft betrekking op "liederen, vlugschriften of andere geschriften, al dan niet gedrukt, afbeeldingen of prenten, die strijdig zijn met de goede zeden"..

Tenslotte bestraft artikel 380ter van het Strafwetboek de reclame voor en/of de verspreiding van kinderpornografisch materiaal gericht op minderjarigen of dat allusie maakt op diensten aangeboden door minderjarigen.

Het bezitten en het zich bewust toegang verschaffen van kinderpornografisch materiaal is dus strafbaar. Als je er per ongeluk op stuit, zal je niet worden gestraft. Het moet wel degelijk met opzet zijn dat je kinderporno bekijkt.

Juridisch kader voor verwijdering van beelden van seksueel misbruik van kinderen van het internet »

De Europese Richtlijn 2011/92/EU stelt dat seksueel misbruik en de seksuele uitbuiting van kinderen, met inbegrip van kinderpornografie, ernstige schendingen van de grondrechten en het recht van kinderen op bescherming vormen. Ook stelt de toelichting bij de Richtlijn dat Lidstaten kind-slachtoffers zowel op korte als op lange termijn bijstand moeten verlenen en dat elk leed als gevolg van seksueel misbruik en seksuele uitbuiting van een kind moet worden aangepakt. Verder wordt gepreciseerd dat de verspreiding van beelden van seksueel misbruik van kinderen via het internet moet bestreden worden en dat er moet opgetreden worden om de desbetreffende inhoud te verwijderen. De Lidstaten moeten zo goed mogelijk samenwerken met derde landen om ervoor te zorgen dat dergelijke inhoud van de op hun grondgebied opererende servers wordt verwijderd. Voor deze verwijdering wordt voorgeschreven dat samenwerking tussen instanties tot stand gebracht en versterkt moet worden. 

Artikel 25 van de Europese Richtlijn 2011/92/EU stelt: ‘De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te zorgen voor de onverwijlde verwijdering van webpagina’s die kinderpornografie bevatten of verspreiden die op hun grondgebied worden gehost, en om de verwijdering te verkrijgen van dergelijke webpagina’s die buiten hun grondgebied worden gehost’. 

Het Belgisch recht voorzag tot juni 2016 niet in specifieke voorzieningen over de verwijdering van dergelijke beelden. De zogenaamde ‘actieve Notice and Takedown’ van beelden van seksueel misbruik van kinderen was zo goed als onbestaand in ons land. 
In mei 2016 werd na intensief lobbywerk door Child Focus eindelijk een wetswijziging verkregen aan het artikel 383bis van het Strafwetboek. Die wijziging kwam er nadat op 4 mei 2016 het Wetsontwerp tot verdere uitvoering van de Europese verplichtingen op het vlak van seksuele uitbuiting van kinderen, pedopornografie, mensenhandel en hulpverlening bij illegale binnenkomst, illegale doortocht en illegaal verblijf werd aangenomen. Er wordt een §5 aan artikel 383bis toegevoegd dat stelt:

“De Koning bepaalt de voorwaarden onder dewelke een door hem erkende organisatie rechtens de in paragraaf 1 bedoelde beelden kan ontvangen en behandelen met het oog op kennisgeving ervan aan de gerechtelijke autoriteiten.”

Via een navolgend Koninklijk Besluit werden de voorwaarden bepaald voor het verkrijgen van die erkenning. Child Focus is vandaag de enige organisatie die aan die voorwaarden voldoet en verkreeg deze erkenning intussen dan ook. De reden waarom enkel Child Focus deze erkenning kan verkrijgen is o.a. omdat de voorwaarden bepalen dat men lid moet zijn van INHOPE, en Child Focus is het enige Belgische lid. Een andere voorwaarde is dat er duidelijke en officiële samenwerkingsafspraken moeten worden gemaakt met politie en justitie voor doorsturing van de meldingen. Child Focus is de organisatie met wie dergelijke samenwerkingsakkoorden werden afgesloten in een Samenwerkingsovereenkomst met politie en justitie.

© 2019 Child Focus | Houba - de Strooperlaan 292 | B-1020 Brussel | BE19 3101 2229 9912